καταζητείται (το γέλιο)! άρθρο Νίκου Νίνου της 6-7-2013

καταζητείται  !

του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου Ρεθύμνου

Λένε ότι το γέλιο είναι το οξυγόνο της ζωής μας, και προσφέρει στους ανθρώπους υγεία , ενεργητικότητα, αισιοδοξία, και όλες  εκείνες τις θετικές παραμέτρους της καθημερινότητας μας. Χρωματίζει τα συναισθήματα μας, αναζωογονεί τα κύτταρα μας, ντύνει ανοιξιάτικα την ψυχή μας.

Όμως το γέλιο δραπέτευσε από την κοινωνία και από τα σπίτια μας, λείπει από τα τραπέζια μας, απομακρύνθηκε από τις παρέες μας, αποτελεί πλέον μια ανάμνηση για τα συναισθήματα μας.

Ετσι, το γέλιο πιά «καταζητείται», και κάποιοι που είναι υπεύθυνοι οφείλουν να το μας φέρουν πίσω, να ξανανθίσουν τα χείλη μας, να ξαναροδοκοκινίσουν τα μάγουλα, να ξαναντηχήσουν οι  γειτονιές μας!

Οι «παληοί» μας, στις κοινωνίες τους, στις γειτονιές τους, στις παρέες τους, είχαν πάντα μαζί τους, στην «προεδρική καρέκλα», ετούτο τον χρωματιστή της συναναστροφής τους.

Μπορεί να ήταν φτωχοί και κουρασμένοι από τις δυσκολίες τους, όμως «ήξεραν» να διασκεδάζουν, είχαν άφθονο το γέλιο τους, ήταν πλούσιοι στα χωρατά τους, κατάφερναν κι έβγαζαν από τις «μυίγες» της ανέχειας τους πολύ «ξύγκι»  χαράς, κεφιού, και λιπάσματος της ψυχής τους!

Όταν είμασταν παιδιά, (με τις τόσες στερήσεις και τις ανέχειες), μπορεί να φορούσαμε μπαλωμένα ρουχαλάκια, όμως το γέλιο δεν έλλειπε ποτέ από τα φωτεινά πρόσωπα μας, και χαιρόμαστε πραγματικά κάθε στιγμή της ζωούλας μας.

Οποιεσδήποτε αναμνήσεις από το παρελθόν μας,( που πλέον είναι «της μόδας»), αυτήν την αλήθεια καταδεικνύουν, αυτήν την πραγματικότητα αναδεικνύουν!

Στις μέρες μας, «δεν διασκεδάζουμε»!

Πηγαίνεις σε εκδηλώσεις «χαράς», ( γάμοι ,βαπτίσεις κλπ), και πλέον δεν βλέπεις , κατά πως γινόταν άλλοτε, γλεντίστικα  πρόσωπα, αλλά σοβαρές και δυσκολοέκφραστες  «προσωπίδες», δεν βλέπεις ποταμούς κεφιού, γέλιου και εξωτερίκευσης μιας επανάστασης θετικών συναισθημάτων, αλλά μια ηρεμία καλοκαιρινής νυχτερινής παραλίας!

Παρακολουθείς καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, οποιασδήποτε κατηγορίας, και απλά «παρευρίσκεσαι», χωρίς να «ταράζονται» τα εσώψυχα σου!

Στις  παληές παρέες,  το ομαδικό τραγούδι, τα πειραχτικά δίστιχα, και  τα ηχηρά γέλια αρωμάτιζαν και ομόρφαιναν την ατμόσφαιρα σαν τις πανέμορφες πολύχρωμες πεταλούδες που έτρεξαν στο ολάνθιστο περιβόλι.

Στις σημερινές παρέες, συνήθως, ακούς μόνον τους ήχους των εργαλείων του φαγητού, και την οχλοβοή των συμμετεχόντων.

Είναι μια αδήριτη αλήθεια, ότι το γέλιο, αυτή η υγεία της οποιασδήποτε παρέας, λείπει από την ζωή μας!

Πριν λίγες μέρες είχα καταθέσει μια πρόταση-προτροπή μου, να ψάξουμε να καλλιεργήσουμε, να παραγάγουμε, να ξαναβρούμε το γέλιο που μας λείπει.

Πολλοί συμφώνησαν με αυτήν την πρόταση μου,και συμπαρατάχθηκαν μαζί μου στην αφετηρία αυτής της προσπάθειας, να ξαναφέρουμε το γέλιο στα ράφια της καθημερινότητας μας.

Κάποιοι ειρωνεύτηκαν την πρόταση, προφανώς συνηθισμένοι στην σημερινή γκριζόμαυρη καταχνιά μας. Είναι γνωστό ,ότι οι αλλαγές πάντοτε «τρόμαζαν» και πάντα θα τρομάζουν  όσους έχουν υποταγεί και έγιναν «φανατικά» πιστοί στην παραλλαγμένη γνωστή Καζαντζάκεια φράση, θεωρώντας ότι πλέον «δεν ελπίζουν τίποτε»!

Εμείς οι υπόλοιποι, που είμαστε άλλωστε και «οι πολλοί», πιστεύουμε, πως οφείλουμε όχι απλώς να αναζητήσουμε ( που σημαίνει, ότι ,απλά, «ψάχνουμε»!), αλλά να καταζητήσουμε ( που σημαίνει «να το βρούμε οπωσδήποτε»!), το γέλιο που έφυγε και μας λείπει από την ζωή μας.

Αυτήν την απαίτηση μας, οφείλουν να την σεβαστούν και «να την ακούσουν» όλοι οι αρμόδιοι, και να μπουν μπροστάρηδες σε αυτήν την καταζήτηση του γέλιου.

Τα ψαχτήρια μας σε αυτήν την καταζήτηση, είναι όλα εκείνα «τα παληά εργαλεία» που είχαν οι πατεροπαπούδες μας, δηλαδή απλές και ζουμερές, (σε χυμό αστήρευτου γέλιου), δράσεις και δραστηριότητες.

Και επειδή στην πόλη έχουμε  προχωρήσει στην παγκοσμιοποίηση με όλες τις συναφείς «κονσερβοποιημένες» πρακτικές και λειτουργικές, ο «κλήρος» πέφτει στα χωριά μας, από τα οποία περιμένουμε να έρθει ο «Μεσίας» έχοντας μαζί του  την ελπίδα της επανόδου του γέλιου στα πρόσωπα μας.

Οι πολιτιστικοί σύλλογοι των χωριών μας, πραγματικές «δεξαμενές» εθελοντισμού και προσφοράς, ας ενεργοποιηθούν και προς αυτήν την κατεύθυνση, να οργανώσουν δράσεις και εκδηλώσεις καλλιεργώντας , με «παληούς ντόπιους σπόρους», (και  όχι με υβρίδια φτειασιδωμένου πλαστικού γέλιου!),το γέλιο για να το προσφέρουν ,και στα χωριά τους, αλλά και σε όλους μας ,συμπολίτες και επισκέπτες του δήμου μας.

Το γέλιο «δραπέτευσε», εδώ και πολύ καιρό,  και «καταζητείται»!

Το χρειαζόμαστε, για να λιπάνει την μαραμένη καθημερινότητα μας, για να χρωματίσει τα ξεθωριασμένα ενδιαφέροντα μας,  για να ζεστάνει την παγωμένη απογοητευμένη ψυχή μας.

Επιβάλλεται λοιπόν, να το καταζητήσουμε, κατά πως πρέπει, και να το ξαναφέρουμε στα πρόσωπα μας!

4-7-2013

nikninos@gmail.com  nikosninos1.blogspot.com www.dimotiki-kinisi.gr

[ δημοσιεύθηκε στην τοπική εφημερίδα « ρεθεμνιώτικα νέα» της 6-7-2013 ]